Een videoperformance die de afwezigheid als thema neemt. Een live performance waaruit elk ‘live’ is weggegomd. Drie acteurs zitten in een zwarte doos middenin de ruimte. In die doos is het volstrekt donker. Elke acteur heeft een sub-miniatuur-infraroodcamera gekleefd op het voorhoofd, tussen de ogen. Het ultieme subjectieve shot. Hoe genereert technologie ontroering? Tintagiles is een ritus, een overgangsritueel doorheen het zwarte gat, met de blonde lokken van het kind als zebrapad.
A video performance based on absence. A live performance from which every live element has been erased. Three actors sitting in a black box, central in the space. It’s pitch dark inside. The actors have sub-miniature infrared cameras attached to their foreheads, between their eyes. The ultimate subjective shot. How does technology generate emotion? Tintagiles is a rite, a rite of passage through the black hole, with a child’s blond locks as a zebra crossing.
|
Tintagiles speelde in januari 2004 in kunstencentrum Nadine (Brussel). Ook de video performance Alice#2 werd er getoond.
|
|
|
|
|
