Recensie op NEON, radio 1 door Pol Arias



Dan is er ook nog de voorstelling van white out door de filmfabriek, dat productieehuis uit bierbeek dat geeen onbekende is in de theaterwereld eh Pol.

P.A. : Nee, want de filmfabriek, die naam ervan duikt ook met grote regelmaat op bij theatervoorstellingen, denk dan vooral maar aan de inbreng van Peter Missotten bij het theaterwerk van Guy Cassiers. Voor het eerst brengt de filmfabriek nu zelf een eigen voorstelling in een regie van de jonge regisseur Bram Smeyers. Ze brengt die uit in hun eigen lokalen maar je moet er dan wel voor naar Bierbeek, toch wel een beetje afgelegen als je het mij vraagt.

Peter Missotten dat is de man van het dekor denk ik.

P.A. : Wel hij heeft eh inderdaad, vandaar die samenwerking ook met de filmfabriek. Peter Missotten heet het dekor ontworpen. Een dekor waar zoals altijd bij hem video een rol in spelen. De toeschouwers zitten rond vier tegen elkaar geplaatste transparante kubussen. Het is een beetje moeilijk uit te leggen maar het is zeer mooi om naar te kijken eigelijk als structuur. het is een heel mooie structuur.

Visueel heel sterk?

P.A. : Ja, en daarin zitten twee acteurs opgesloten, via camera's kan op de wanden ervan hun gelaat uitvergroot worden maar daar kunnen op die wanden ook filmfragmenten geprojecteerd worden

Dus technische hoogstandjes in die voorstelling?

P.A. : In zekere zin wel hé want zoals we dat intussen gewoon zijn in de voorstellingen waar Peter Missotten aan meewerkt. Nu in die half doorzichtige kleine ruimtes zien we dus Hilde Wils en Dirk Tuypens twee mensen spelen die een verhaal brengen. Dat verhaal begint in de dikke mist - vandaar ook de titel white out. Ze zijn hun orienteringsvermogen kwijt. Ze draaien binnen die ruimte en ook mag ik toch wel zeggen, binnen die ingenieuse tekst van Paul Pourveur om elkaar rond. Elk met een ideaalbeeld van wat en relatie zou kunnen zijn. Het is een voorstelling die aanleunt bij het experiment. Ze is ongewoon als voorstelling maar toch wel bijzonder intrigerend.